Wednesday, October 19, 2011

කතරේ මවුනි

                                         එළිය කරන්නට මා ලොව                     සරසාලා
                                         කතරට ගියේ ඇයි අම්මේ මා                       දාලා
                                         සෙනෙහේ ඔබේ සයුරයි ඇති දිය              පිරිලා
                                         මං ලොකු වැඩිද කිමිදෙන්නට එහි              නාලා


                                         තාත්තා කියන්නේ හිස                          අතගාලා
                                         උකුලේ තියන් නාඩන් අම්මා                     ඉල්ලා
                                         නියඟය ඉරි අඳී පොළවේ                       පායාලා
                                         හිස මා තෙමුණෙ කොහොමද වැහි පොද  වැටිලා


                                         ඔබේ සුවඳ නැහැ රට සළුවල                     ගාලා
                                         කැවූ බතේ රස නැහැ හුරතල්                   කරලා
                                         මගේ පුතේ හඬ පිළිරැව් දෙයි                   ඇසිලා
                                         සෙනේ ඔබේ ගනු බැහැ රන් මසු                 දීලා


2 comments:

I cant explain it said...

බඩ කට පුරවන්ට උඹලගෙ මගේ පුතේ
දැන් නැත රුහිර කිරි වන්නේ මව්ගෙ ගතේ
දෙන්නට නුඹට ඇල් හාලේ රසය පුතේ
විඳිනා දුක් දනිත් මගෙ කර ගැට දෑතේ

Rasika Kariyawasam said...

@I cant explain it
ඔහොම යං ඔහොම යං. හරිම ලස්සනයි !!

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...