Sunday, October 30, 2011

කුලී

image-from

                                              තරුත්      නිදී    නැතිමුත් තව ලොව         ඇහැරී
                                              ගියත්       මිදී    කැදැල්ල විහඟුන්       නොවෙතී
                                              තැනක්   නැතී   හෙට කොතැනද කිව  නොහැකී
                                              සොයා    ඇදී    යයි දිවි රකිනා                  කාසී

                                             හිරුද      නැඟී    පෙලුවත් ගත දවා               නිතී
                                             නොහැක  මිදී    යන්නට ඉන් තව           රැකෙතී
                                             ළය        පිරී    දූවිලි දුම් රොටු                කැරළී
                                             ගැහෙන    රිදී    ළය තුළ හද නැහැ            කිලිටී

                                             දියෙන්  තෙමී    ගත දහඩිය මුගුරු               නැගී
                                             පසත්    පෙඟී     දහඩිය සුවඳ                  දෙතී
                                             වැසිත්     වැටී   තෙමුවත් ගත හරස්            වෙවී
                                             සඳත්     නැඟී   කුසගින්නට රැයක්             නැතී

5 comments:

සයුරි said...

මසිත ඇදී යයි මේ කවියට ම බැඳී
සිනහ බිඳී රිදවයි හිත දුක ම දිදී

හසිතා said...

පොළොව කොටන තැන...පාර තනන තැන...
ගිනියම් අව්වේ මහ වරුසාවේ
දෙවියෝ වැඩ ඉන්නේ...

I cant explain it said...

"නැතිබැරි කමයි උඩු හුලඟේ ලනු දෙපොටින් වැනෙන්නේ...
සව් දිය පුරන මහ පොළවට අපි දහදිය වඩන්නේ..."

දහඩියේ තියෙන සොඳුරු රසය දන්නෙ දහඩිය වගුරපු මිනිස්සු විතරයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ...එහෙම මිනිස්සු ගැන හිතිච්ච එකත් ලොකු වටිනාකමක්...

Rasika Kariyawasam said...

@සයුරි
ඇගයූ පැදී පෙලට මේ මල් තුතී

@හසිතා
අව්වට වැස්සට හුරු මිනිසුන්ගේ දෑතේ විරියෙනි රටවල් නැගුනේ ...

@I cant explain it
ඒ මිනිසුන්ට මේ ලියමන උපහාරයක් ම වේවා !

පන්සල් හංදිය said...

යථාර්තයක් කවියට අරන් තියනවා ......

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...